خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

گفتگو با دکتر ابوالحسن بنی صدر، اولین رییس جمهوری ایران

نظرها
گفتگو با دکتر ابوالحسن بنی صدر، اولین رییس جمهوری ایران
اندازه متن Aa Aa

دکتر ابوالحسن بنی صدر یکی از مهمترین نظریه پردازان انقلاب اسلامی ایران و یکی از نزدیکترین افراد به آیت الله خمینی بود.

وی پس از انقلاب و در بهمن ۱۳۵۸ به عنوان اولین رییس جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.

امید لهبی، گزارشگر بخش فارسی یورونیوز، به مناسبت سی و دومین سالگرد انقلاب در ایران، با آقای بنی صدر گفتگویی انجام داده است.

یورونیوز: نخستین پرسش مربوط به آرمانهایی است که ملت ایران به خاطر آن انقلاب کردند. شعار اصلی مخالفان رژیم سابق، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی بود. این شعار اصلی حکومت فعلی هم هست. منظور شما از طرح این شعار چه بود؟

ابوالحسن بنی صدر: استقلال به معنای استقلال انسان است و استقلال کشور، و آزادی هم به معنای آزادی انسان است و آزادی کشور. آزادی و استقلال کشور به معنای اینست که در حق حاکمیت مردم هیچ قدرت خارجی شریک نیست و آزادی به معنای اینست که در درون مرزهای کشور هیچ مقامی و سازمانی و نهادی با مردم در حاکمیت شریک نیست. آن زمان جمهوری اسلامی به معنای ولایت جمهور مردم بود، یعنی آنطور که آقای خمینی در نوفل لو شاتو تصریح کرد. یعنی گفت: جمهوری مثل بقیه جمهوری هایی که در دنیاست و مثل آنکه در غرب است. دیگر اینکه می گفت اصل بر ولایت جمهور مردم است و اینکه میزان رای مردم است.

یورونیوز: به نظر شما ترکیب جمهوری با قید اسلامی می توانست منجر به یک حکومت دموکرات بشود؟

ابوالحسن بنی صدر: اگر اسلام همان بود که آقای خمینی در نوفل لو شاتو گفت، یعنی بیان آزادی، بله می شد. آن زمان وقتی که این سئوال را از او کردند، اولا که می گفت جمهوری دموکراتیک اسلامی، اما به ایران که آمد اول یک دبه درآورد و گفت “اسلامی، بی کم و کاست”. ثانیا می گفت مراد از اسلامی اینست که اسلام می پذیرد که حاکمیت و یا ولایت با جمهور مردم است و میزان رای مردم است. آزادی ها برقرارند، همه آزادی دارند، حقوق انسان رعایت می شود و….

یورونیوز: در هفته های اخیر جنبش های مردمی در خاورمیانه بویژه در تونس و مصر موفقیت های چشمگیری داشته اند. شما چه ارتباطی بین این حرکت ها می بینید؟ این حرکت ها چه تاثیری بر یکدیگر گذاشته اند یا خواهند گذاشت؟

ابوالحسن بنی صدر: این جنبش ها از یک قاعده جامعه شناسی سیاسی روشنی پیروی کردند. در انقلاب ایران، رژیم خالی از هدف شد اما نسل جوان آن روز هدف داشت که تغییر آن نظام بود. بنابراین موفقیت آمیز شد. در جنبش تونس و مصر، نسل های جوان باهدف شدند، اما رژیم ها پیر و فرسوده و بی هدف شده بودند. بنابراین جنبش پیروز شد و آن رژیم ها رفتند.

اما در جنبش 88 در ایران، هدف تغییر رژیم نبود، هدف “حق من” نبود، بلکه هدف “رای من” بود. بنابراین ناکام شد.

یورونیوز: آقای بنی صدر، سپاس از شما

ابوالحسن بنی صدر: بسیار ممنون