تعلیق دمشق، شروعی برای پایان حکومت اسد
نظرها
گزارش تحلیلی
دشوار است بتوان تعداد کسانی را که هنوز در سوریه هوادار رژیم اسد هستند برآورد کرد. اما واضح است که آنها در اکثریت نیستند.
سربازان گارد رییس جمهوری و اعضای بورژوای دولتی آشکارا تعهدشان را به حکومت اسد نشان میدهند.
اما در کشوری که این هفته بخش مهمی از پشتیبانیاش را از دست داده، روز به روز از تعداد آنها کاسته و تنهاتر میشوند.
تصمیم اتحادیه عرب در زمینه تعلیق عضویت دمشق واعمال تحریمهایی بر آن، حرکتی مهم به نظر میرسد.
در تاریخ اتحادیه عرب، این سومین باری است که عضویت کشوری در آن به حالت تعلیق درآمده است. نخستین کشور مصر بود، در ۱۹۷۹ میلادی و پس از صلح با اسرائیل. در پی آن لیبی دومین کشوری است که در ماه مارس سال جاری عضویتش معلق شد.
برای دمشق که این تصمیم را در راستای توطئه غربیها میداند، این موضوع به منزله تحقیری محسوب میشود. اما اتحادیه عرب خواهان سناریوی دیگری نظیر آنچه در لیبی روی داده نیست.
نبیل العربی، دبیر کل اتحادیه عرب گفت: «صرف نظر از آنچه که دولت سوریه میگوید، یا نمایندگان سوریه مطرح میکنند، هیچ درخواستی مبنی بر مداخله از هر نوع آن در بین نیست.»
شیخ حمد بن جاسم ال ثانی، نخست وزیر قطر گفت: «هیچ کسی در مورد مسلح کردن یا ایجاد منطقه پرواز ممنوع سخن نمیگوید. در اتحادیه عرب کسی در این باره حرفی نمیزند. این شایعات متاسفانه موجب ابهام میشود.»
تردیدی نیست که این موضع گیری تغییری در وضعیت جاری ایجاد خواهد کرد.
اتحادیه عرب با شنیدن خواسته های مخالفان بشار اسد، دست به حرکت قوی و نمادین زد.
بویژه که آنکارا، متحد سابق دمشق، سوریه را رها کرد و به صدای مخالفان گوش فرا داد و در اقدامی، کارکنان دیپلماتیک و خانواده یشان را از این کشور فراخواند.
دمشق در حال از دست دادن حامیانش است، حتی بین حامیان وفادارش، الجزایر هم دیگر حاضر به همراهی با آن نیست. مخالفان سوری اقدام اتحادیه عرب را به عنوان نشانهای بر پایان رژیم بشار اسد میبینند.
یکی از فعالان جنبش سوریه گفت:“این تصمیم به موضوع سوریه جنبهای بین المللی میبخشد و باب جستجوی راهکاری در حل مشکل سوریه را برای جوامع بین المللی و شورای امنیت سازمان ملل میگشاید. “
اما موضوع چندان ساده نیست. با وجود بروز خشونتهای زیادی از سوی دولت سوریه که به کشته شدن دست کم ۳۵۰۰ شهروند این کشور و همینطور محکومیت جهانی بشار اسد انجامید، بعید است که غرب و بوِیژه ناتو در اندیشه مداخله نظامی در یک کشور دیگر عربی باشند.
افزون براین، سوریه همچنان از حمایت روسیه و ایران، بعنوان مهمترین متحدانش در منطقه برخوردار است.
گرچه فشارها بر رژیم بسار اسد در حال افزایش است، اما به نظر میرسد فشارها به آن اندازه لازم نرسیده است.