خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

تلاقی موسیقی شرقی و آمریکای لاتین در کنسرت استرانز و فرح

نظرها
تلاقی موسیقی شرقی و آمریکای لاتین در کنسرت استرانز و فرح
اندازه متن Aa Aa

شهر تورنتوی کانادا در اسفند ماه سال ۱۳۹۰ میزبان کنسرت «استرانز و فرح» بود.

خورخه استرانز و اردشیر فرح، دو موسیقیدان و زوج هنری هستند که کار مشترکشان را سی سال پیش شروع کردند. خورخه استرانز اهل کاستاریکا و اردشیر فرح، ایرانی است. موسیقی آنها ترکیبی از موسیقی آمریکای لاتین و خاورمیانه و ساز آنها گیتار است.

خورخه استرانز در باره شروع کار هنری و مشکلات کار برای سبک ویژه کارشان می‌گوید: «هزینه ضبط اولین کار‌هایمان را خودمان به عهده گرفتیم. البته تلاش کردیم که آن را به یک شرکت ضبط موسیقی بفروشیم. مثلا من همزمان در حال همکاری با شرکت کپیتول رکوردز بودم و رابطه‌های خوبی در دنیای موسیقی داشتم. اما هیچ کس به کار ما علاقه نشان نمی‌داد. آن‌ها می‌گفتند کار ما خیلی عجیب و غریب است. ما با خودمان گفتیم، پس خودمان باید این کار را به فروش برسانیم. و همین کار را هم کردیم. چرا که وقتی مثلا در لس آنجلس کارمان را اجرا کردیم متوجه استقبال فوری مخاطبان شدیم.»

اردشیر فرح اضافه می‌کند: «این صحبت‌ها درباره اولین کارهای استرانز و فرح است. این کار‌ها، کارهایی بود که چند سال بعد، ‌ یعنی حدود هفت،‌ هشت سال بعد نام موزیک جهانی را به آن دادند.»

همکاری استرانز و فرح تنها به اجراهای مشترک محدود نمی‌شود. آن‌ها ترانه‌های زیادی را با همکاری یکدیگر ساخته‌اند. به عنوان مثال وقتی اردشیر ساختن قطعه «جمیله» را شروع کرد، خورخه آن را به پایان رساند.

بداهه نوازی یکی از شیوه‌های معمول در اجراهای آنها است که کنسرت‌هایشان را متنوع‌تر و اجرا‌هایشان را شنیدنی‌تر می‌کند.

اردشیر فرح در باره بداهه نوازی می‌گوید: «هر یک از کارهای ما حاوی قطعاتی است که به ما فرصت بداهه نوازی می‌دهد. یا حتی به نفر سوم مثلا به لیا نوازنده ویولن در گروه اجازه می‌دهد که بداهه نوازی کند. به این ترتیب ما از صدای گیتار فاصله می‌گیریم تا صدای ساز سوم شنیده شود.»

موفقیت آلبوم «آمریکاز» در سال ۱۹۹۲ باعث شد بسیاری از جوانان ایرانی به موسیقی روی بیاورند. بابک امینی موسیقیدان و نوازنده سرشناس ایرانی که در کنسرت تورنتو یکی از تماشاچیان است، او می‌گوید: «آنها صاحب این سبک هستند، آن چیزی که شما امشب دیدید، این نوع گیتار زدن، منحصرا مربوط به استرانز و فرح است.»

یکی دیگر از شرکت کنندگان در کنسرت که از علاقمندان قدیمی گروه است می‌گوید: «کار آنها بلافاصله به عنوان ترکیب فوق العاده‌ای از موسیقی اسپانیایی، شرقی و حتی موسیقی جاز آمریکا، نظر من را به خود جلب کرد.»

این زوج هنری، دایره همکاری‌های خود را با هنرمندان دیگر و موسیقیدانان جاز از آمریکا و کلمبیا تا هند و ایران گسترده کرده‌اند.

خورخه استرانز در این باره می گوید: «موسیقی که من می‌نویسم همچنان در اصل خود، ژانر رومبا و آفریقایی-لاتین است. اما ما آن را با مجید قربانی، نوازنده پرکاشن ایرانی اجرا می‌کنیم. بنابراین ما حالا ترکیب متفاوتی داریم، اما با ریشه‌های مشابه گذشته. سی سال طول کشید تا ما به این نقطه برسیم، به جایی که هرگز در گذشته فکرش را نمی‌کردیم.»

موسیقی تلفیقی بکر استرانز و فرح موفقیت‌هایی را نصیب آنها کرده است، آلبوم «آمریکاز» آن‌ها سال ۱۹۹۲ نامزد دریافت جایزه گرمی و آلبوم «پرایمال مجیک»، برنده آلبوم سال مجله بیل‌بورد در رشته «موسیقی جهان» شد.

این دو هنرمند معمولا در آمریکای شمالی برنامه اجرا می‌کنند. خورخه استرانز در باره امکان حضورشان در اروپا می‌گوید:«اروپا همواره برای ما دور از دسترس بوده است. ما البته در سالهای خیلی دور و زمانی که سه نوازنده گیتار در گروه بودیم، ‌ در فستیوال جاز مونتروی سوییس اجرایی داشتیم. هیچ وقت ارتباطات خودمان را در اروپا گسترش ندادیم، ‌ چرا که در آمریکا خیلی مشغولیت داشتیم. اما همیشه علاقمند به اجرا در مقابل مخاطبان اروپایی هم هستیم.»

استرانز و فرح بعد از کنسرت‌های آمریکای شمالی، در فستیوال جاز مونترال شرکت می‌کنند، جایی که پیش‌تر هم در آن به اجرای برنامه پرداخته بودند.

محمد محمدی، گزارشگر یورونیوز در تورنتو