خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

گفتگوی تلویزیونی با یک فضانورد در سیصد کیلومتری زمین

نظرها
گفتگوی تلویزیونی با یک فضانورد در سیصد کیلومتری زمین
اندازه متن Aa Aa

سفینه فضایی روسی به نام سایوز 30 آذر سال گذشته از قزاقستان به فضا فرستاده شد. سرنشینان آن یک آمریکایی از آژانس فضایی ناسا، فرمانده روس سفینه به نام اولگو کونوننکو و آندره کیوپرز از آژانس فضایی اروپا بودند.

آنها دو روز بعد به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسیدند و حدود شش ماه در آنجا اقامت داشتند. آندره کویپرس هلندی 53 ساله، پزشک و مهندس پرواز است که از سال 2009 میلادی از سوی آژانس فضایی اروپا ماموریت پیدا کرد تا به ایستگاه فضایی بین‌المللی برود.

طی 148 روز آندره کیوپرز حدود 30 آزمایش برای آژانس فضایی اروپا انجام داد. وی واکنش های فیزیولوژیک بدن انسان در مقابل جاذبه اندک زمین را مورد مطالعه قرار داد.او بیشتر این مطالعات را در آزمایشگاه اروپایی کولومبوس نیز انجام داده بود.

آندره کیوپرز هشت سال پیش نیز به مدت یازده روز در ایستگاه فضایی بین‌المللی اقامت داشت. پس از اولین تجربه فضایی اش فضانورد هلندی برای بازگشت به ایستگاه فضایی بین‌المللی ثانیه شماری می کرد.

“حالا وظیفه ای که دارم بیشتر عملیاتی است و کارهای زیادتری مانند تمرین و تعمیرات می توانم در این ایستگاه فضایی انجام دهم. همچنین من برای کار با ربات ها و راهپیمایی فضایی نیز دوره دیده ام. نباید فراموش کنیم که اکنون ایستگاه فضایی بسیار بزرگتر از زمان اولین پرواز من است.”

آندره کیوپرز از سال 1999 فضانورد آژانس فضایی اروپا است. او اولین هلندی است که دو مرتبه به فضا رفته است.

یورونیوز: بزودی ایستگاه بین المللی را ترک می کنید. آیا حس بازگشت به زمین را دارید. در این روزها احساسات غریبی دارید، نه؟

آندره کیوپرز: بله، دقیقا همین طور است. مسلما از بازگشت به خانه و دیدار همسر و فرزندانم خوشحالم، هوای تازه را تنفس خواهم کرد و به صدای پرندگان گوش خواهم داد. اما اینجا نیزبنوعی خانه من است. نزدیک به 6 ماه در اینجا از مناظر بی بدیل بهره برده ام. معلق بودن بدون جاذبه فوق العاده است. به همین دلیل احساس غریبی و دوگانه ای دارم. بدلیل اینکه اینجا را برای همیشه ترک خواهم کرد. حس عجیبی است.

یورونیوز: خارج از کار حرفه ای، در روز به چه کارهایی مشغولید؟ یک روز فضایی را برایمان توصیف کنید.

آندره کیوپرز: خوب، کار ما هر روز با تشکیل یک جلسه گروهی آغاز می شود و هر کدام وظیفه روزانه مان را دنبال خواهیم کرد. معمولا یا به کارهای عقب مانده می رسیم و یا تجربه های تازه ای را آغاز می کنیم. برخی ها به کار در قسمت ژاپنی ها می پردازند، بخشی دیگر به آزمایشگاههای آمریکا و یا به قسمت روسها می روند. باید آمادگی جسمانی خوبی داشته باشیم. به همین دلیل هر روز ساعات زیادی را به ورزش می گذرانیم.

مثل همه باید تغذیه سالم داشته باشیم. خوب، غذا را در فاصله بین کارهای مختلفامن صرف می کنیم. آخر شب باز هم جلسه می گذاریم درباره بیلان کاری روزمان بحث می کنیم. سرآخر هر کدام از ما وقت خواهیم داشت تا به کارهای شخصی مان برسیم. تماس با خانواده و یا دیدن فیلم.

یورونیوز: آنچه در فضا انجام می دهید بسیار هیجان انگیز است، اندکی از انسانها شانس چنین تجربه ای را در زندگی خواهند داشت. بالا و پایین ها بسیار است، کمی از همین فضا برایمان بگویید.

آندره کیوپرز: بسیار زندگی جذابی داریم. معلق بودن عالیست. حس شیرینی است. اما خوب این تنها ما نیستیم که معلقیم، همه چیز معلق است. طبیعتا اگر آزمایش جدیدی می کنید ممکن است مواد آزمایشتان را از دست بدهید. و ممکن است بدلیل نبودن جاذبه، اشیا فاصله زیادی با شما پیدا کند. مثلا یک چراغ قوه اگر از دستم بیفتد بسختی میتوانم دوباره پیدایش کنم. چراغ قوه ممکن است هر جایی بیفتد و از دایره دید من دور شود. این مشکل بزرگی برای ماست. موضوع مهم دیگر اینست که ما در فضا از زمین کنترل می شویم و بسیاری ما را از راه دور زیر نظر دارند. اما باید با این موضوع کنار آمد. همیشه کسی هست که ما را تحت نظر دارد.

یورونیوز: این دومین ماموریت شماست. اولین آن در سال 2004 بود. آیا شاهد تغییراتی در ایستگاه بین المللی هستید. و این ماموریت همانطور که گفتید آخرین ماموریت شما خواهد بود؟

آندره کیوپرز: بله سال 2004 اولین ماموریت من محسوب می شد. تنها 11 روز در ایستگاه ماندم. در آن زمان اندازه ایستگاه، نصف امروز بود. امروز ایستگاه بسیار بزرگ به نظر می رسد. شش نفر در این ایستگاه مستقرند.

احتمالا این آخرین پرواز من خواهد بود. اما اگر از من دوباره بخواهند تا به اینجا بیایم با کمال میل خواهم آمد. اما فضانوردان جدیدی هستند که می خواهند این محیط را تجربه کنند. موقعی نوبت به من خواهد رسید که من در زمان بازنشستگی ام خواهم بود.

آندره، به امید سفری خوش به زمین، از این که وقتتان را به ما دادید متشکریم.