خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

تیراندازی در آمریکا، فاجعه ای دیگر، درسی دیگر؟

Access to the comments نظرها
نگارش از Euronews
تیراندازی در آمریکا، فاجعه ای دیگر، درسی دیگر؟
اندازه متن Aa Aa

روز جمعه 20 دسامبر در یک مدرسه ابتدایی در آمریکا 20 کودک و شش بزرگسال به ضرب گلوله از پای درآمدند. سه روز پس از کشتار جمعی در مدرسه نیوتون در ایالت کنتیکات، خانواده قربانیان مردم شهر و همه آمریکا در شوک و بهت این فاجعه هستند. همه کسانیکه در تیراندازی و عواقب آن درگیر هستند از پزشکان تا تیم امداد، روانپزشکان و پلیس اذعان کرده اند هرگز شاهد چنین مصیبت درناکی نبوده اند.

باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا روز یکشنبه یادقربایان را گرامی داشت و با خواندن آیه ای از انجیل، اسامی تک تک این کودکان را قرائت کرد.

20 کودک بین 6 تا 7 سال ، 12 دختر و 8 پسر با گلوله های یک قاتل دیوانه کشته شدند، همراه با شش نفر از آموزگارانشان، شش زنی که عملشان دست کم از قهرمانی نبود. مدیر مدرسه 47 ساله و روانشناس 56 بدنبال اولین شلیک ها به طرف قاتل دویدند تامانع او شوند اما اولین گلوله ها نصیب آنها شد.

وقتی قاتل وارد کلاس ویکتوریا آموزگار 27 ساله شد، او دانش آموزانش را در کمدی پنهان کرده بود و به اوگفت در سالن ورزش هستند. لورن 29 ساله اولین سال خدمتش، ریچل داونر 29 ساله آن ماری مورفی 52 ساله از کشته شدگان حادثه هستند. پدر امیلی 6 ساله یک از این کودکان ، با کلمات ساده از غم بزرگش می گوید:“او انسانی بود که وجودش خانه را روشن می کرد. همیشه با مهربانی در باره دیگران حرف می زد، انسانی باورنکردنی پدر او بودن موهبتی بزرگ در زندگی من است.”

سم پسرکوچک، ازبازماندگان، بخت بهتری از همکلاسی هایش داشت. او در کلاس کیتلین ریگو، یکی از آموزگانی بود که خودش را با بچه ها در توالت مخفی و در آنرا قفل کرد. سم می گوید:“یک صدای بلند آمد و بعد معلممان به طرف در رفت و آنرا بست ، بعد همه به طرف دستشویی دویدیم.” کیتلین ریگو می گوید به بچه ها گفتم بدانید که خیلی دوستتان دارم نگران نباشید همه چیز درست می شود. چرا که فکر می کردم این آخرین چیزی است که به آنها خواهم گفت.”

از نیوتاون به دفترمان در واشنگتن باز می گردیم و با اشتفان گروبه خبرنگار یورونیوز در این شهر صحبت می کنیم. اشتفان، نیوتاون شهر بزرگی نیست و تو در آنجا بوده ای، احساس تو پس از دیدار با مردم این شهر چه بود؟

وحشتناک بود، دیدن مردمی که عزیزانشان را از دست داده اند، بسیار غم انگیز است، دیدار با کسانی که آنجا زندگی می کنند و باید در مقابل تمام واقعیت های موجود بایستند، بسیار دشوار بود.

به نظر شما رئیس جمهوری اوباما چگونه با این مسائل برخورد خواهد کرد؟

به نظر من سخنان شب گذشته وی بسیار عالی بود. ما را به یاد سخنرانی گتیسبورگ انداخت که همانطور می دانید مشهورترین سخنرانی آبراهام لینکن در دوران جنگ داخلی بود. این کاملا طبیعی است که تنها ساعاتی پس از حمله مرگبار این سوال را مطرح کنیم که آمریکا با این موضوع چگونه برخورد خواهد کرد؟
جالب است که بدانیم که آمریکایی ها طی بیست سال گذشته درباره در نظر گرفتن قوانین سختگیرانه برای فروش اسلحه بسیار عقب نشینی کرده اند. در سال 1990 میلادی از هر 10 آمریکایی هشت نفر از آنها خواهان در نظر گرفته قوانین سختگیرانه در زمینه فروش اسلحه بودند و در سال 2010 تنها کمتر از چهار نفر از هر 10 نفر خواهان این قوانین بودند.

این برای اروپایی ها قابل درک نیست، برای مردمی که در این سوی اقیانوس آتلانتیک زندگی می کنند، درک این موضوع بسیار مشکل است که یک فرد معمولی آمریکایی اسلحه داشته باشد. اینجا این حس به وجود می آید که خوب، اگر در اینجا خشونتی همانند این و یا موارد دیگر وجود داشته، چرا آمریکایی ها همچنان می خواهند اسلحه های خود را داشته باشند؟

این مسئله ای کاملا ریشه دار در زندگی آمریکایی ها است و به اصلاحیه دوم قانون اساسی آمریکا باز می گردد که در سال 1791 میلادی منتشر شد. دیوان عالی ایالات متحده آمریکا، بارها این را تایید کرده است و می گوید، این قانون در واقع حامی حقوق افراد دارای سلاح های گرم است. البته در این زمینه قوانین و اهداف قانونی بسیاری همچون داشتن اسلحه برای دفاع شخصی در خانه مطرح می شود.

نکته دیگری که در این زمینه جالب به نظر می رسد این است که در سال 2012 بیش از 16 میلیون آمریکایی برای خرید اسلحه و نگهداری آن در خانه ثبت نام کرده اند.
این در نوع خود یک رکورد محسوب می شود و پس از هر حمله مسلحانه گروه بیشتری از آمریکایی ها به دلیل احساس ناامنی برای خرید اسلحه اقدام می کنند.
به نظر من این مسئله در این کشور طی سالهای آینده بحث و جدل های فراوانی به همراه خواهد داشت. همچنین به نظر من اوباما در دور دوم ریاست جمهوری خود به این مسئله اساسی خواهد پرداخت.