محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

مارتین لوتر کینگ و جنبش حقوق مدنی آمریکا

Access to the comments نظرها
نگارش از Euronews
مارتین لوتر کینگ و جنبش حقوق مدنی آمریکا

پنجاه سال پیش در ششم شهریور سال ۱۳۴۲ مارتین لوتر کینگ سخنرانی معروفش را در مقابل بنای یادبود آبراهام لینکلن در واشنگتن ایراد کرد.
پیام مبتنی بر پرهیز از خشونت این کشیش ۳۴ ساله در آن روز، به سراسر جهان رسید و گام مهمی در مبارزات سیاهان آمریکا برای کسب حقوق مدنی شان محسوب شد.

او در سخنرانی اش گفت: «من رویایی دارم. روزی فرا می رسد که این ملت به پا می خیزد و به معنای واقعی اعتقادات خود جان می بخشد و می گوید ما این حقیقت را که همه انسان ها برابر خلق شده اند آشکار و بدیهی می دانیم.»

اگرچه در زمان ریاست جمهوری آبراهام لینکلن، قانون برده داری لغو شده بود اما در واقع در بسیاری از ایالتهای آمریکا سیاهان هنوز هم شهروندان درجه دوم محسوب می شدند. فضایی از تبعیض نژادی بر ایالتهای جنوبی حاکم بود و پس از تاسیس گروه کوکلاس کلان ها در سال ۱۲۴۳ ، فضای ترور بیش از گذشته برای جامعه سیاهان سایه افکند.

مدیر موزه ملی تاریخ و فرهنگ آفریقایی های آمریکایی می گوید: «در واشنگتن و در این بخش از شهر، هیچ رستورانی وجود نداشت که من بتوانم به همراه والدینم برای صرف غذا به آنجا بروم. هیچ هتلی وجود نداشت که آمریکایی های آفریقایی تبار را بپذیرد. هیچ بیمارستانی وجود نداشت که سیاهان بیمار را بپذیرد. تنها در منطقه ای کوچک از واشنگتن، بانک و مغازه هایی وجود داشتند که سیاهان می توانستند از آنجا استفاده کنند.»

اما مقاومت در مقابل تبعیض نژادی همچنان وجود داشت. در سال ۱۳۳۳ شمسی، کشیش مارتین لوتر کینگ کمپینی را برای تحریم اتوبوس ها در منطقه آلاباما راه اندازی کرد. زیرا یکی از طرفداران جنبش حقوق مدنی به نام رزا پارکس به این دلیل که از دادن صندلی خود در اتوبوس به یک مسافر سفید پوست خودداری کرده بود دستگیر شده بود. تحریم اتوبوس ها بیش از یک سال به طول انجامید.

مارتین لوتر کینگ جنبش مبارزه به دور از خشونت را راه اندازی کرد که برای سال های طولانی ادامه داشت. این فعالیتهای غیر خشونت آمیز شامل تحصن، راه پیمایی و تحریم شرکتهایی می شد که معتقد به تبعیض نژادی بودند.

جان دبلیو فرانکلین، مدیر موزه ملی تاریخ و فرهنگ آفریقایی آمریکایی می گوید: «دراردیبهشت سال ۱۳۴۲ در شهر بیرمنگهم ایالت آلاباما، دانش آموزان سیاه پوست مدارس ابتدایی و متوسطه کلاس ها را ترک کردند تا در یک تظاهرات خیابانی شرکت کنند. اما این تظاهرات توسط پلیس سرکوب شد. این خبر در تلویزیون های ایالات متحده آمریکا و دیگر کشورهای جهان نشان داده شد و مردم سراسر جهان و از تمام نژادها دیدند که چگونه با آب پاش های آتش نشانی به دانش آموزان حمله می شد و سگ های پلیس به دانش آموزان حمله می کردند. این تصاویر بر وجدان ملت تاثیر قابل توجهی داشت.»

سه ماه پس از این واقعه راه پیمایی بزرگی در واشنگتن با شعار «کار و آزادی» برگزار شد. در این تظاهرات از ریاست جمهوری جان اف کندی حمایت شد زیرا او اعلام کرده بود قوانین مدنی جدیدی را به اجرا خواهد گذاشت. اما جان اف کندی در آبان ماه سال ۱۳۴۲ ترور شد.

پس از ترور کندی، جانشین او لیندون جانسون قانون حقوق مدنی را امضا کرد. در متن این قانون اعلام شده بود که هر گونه تبعیض بر اساس نژاد، رنگ، دین و جنسیت و منشاء ملی افراد «غیر قانونی» است.

اما فضای حاکم پس از امضای این قانون متشنج شد و شورش های متعددی میان نژاد پرستان سفید پوست و طرفداران حقوق مدنی بوقوع پیوست.

در پانزدهم فروردین سال ۱۳۴۷ تلویزیون آمریکا خبر ترور مارتین لوتر کینگ را اعلام کرد. او در یک متل در شهر ممفیس ایالت تنسی توسط یکی از طرفداران جدایی نژادها ترور شده بود. لیندون جانسون رئیس جمهور آمریکا یک روز را عزای ملی اعلام کرد.

با این وجود خشم نژاد پرستان فروکش نکرد. شورش های نژادی سراسر کشور را فرا گرفت. تعداد زیادی کشته شدند و در بیشتر شورش ها پلیس مجبور یه دخالت شد.

اگرچه امروز، پیروزی های سیاسی کسب شده توسط مارتین لوتر کینگ در زمینه برابری حقوق مدنی همچنان باقی مانده است اما با این وجود در برخی زمینه ها مبارزه همچنان ادامه دارد.

جان لوییس، رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکا می گوید: «مبارزه همچنان ادامه دارد. اکنون مردم این توانایی را دارند که در انتخابات ثبت نام کنند و یا رای دهند. ما مردی رنگین پوست را برای ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا انتخاب کردیم و بعضی ها امروز از من می پرسند آیا ریاست جمهوری باراک اوباما را می توان تحقق رویای مارتین لوتر کینگ دانست؟ من می گویم نه. این بخشی از خواسته اوبود ولی هنوز رویای او تحقق نیافته است. هنوز مردم زیادی وجود دارند که جدا افتاده اند و یا عقب مانده اند.»

«ما پیروز می شویم» نام ترانه ای از جوان بائز خواننده معروف ضد جنگ آمریکاست. این ترانه در راهپیمایی روز ششم شهریور سال ۱۳۴۲ و پس از سخنرانی مارتین لوتر کینگ توسط تمام شرکت کنندگان زمزمه می شد.