خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

جدایی کریمه از اوکراین؛ دغدغه های قومی، چشم انداز اقتصادی

نظرها
euronews_icons_loading
جدایی کریمه از اوکراین؛ دغدغه های قومی، چشم انداز اقتصادی
اندازه متن Aa Aa

کریمه بار دیگر دورانی تاریخساز را پشت سر می گذارد. همه پرسی جدایی این شبه جزیره از اوکراین، مانند یک طوفان بهاری به اینجا رسید و همه چیز را دگرگون کرد.

یک میلیون و 200 هزار نفر از بیش از دو میلیون جمعیت کریمه، روس تبارند. 500 هزار نفر اوکراینی اند و 300 هزار تن ریشه در قوم تاتار دارند. باقی جمعیت هم ترکیبی است از ارامنه، یونانیان و یهودیان. ما به شهر کوچک اِفتاپوریا، در 60 کیلومتری سیمفروپل رفته ایم تا با مشاهده موزاییک جمعیتی این منطقه از نزدیک، نظر شهروندان را درباره تحولات سیاسی جویا شویم.

به نظر الکساندر ژولی، رئیس اتحادیه تجاری این شهر، مساله الحاق به روسیه، موجب تفرقه میان مردم این منطقه شده است: «در 23 سال گذشته اوکراین در مسیر توسعه حرکت کرد و ما در برابرمان چشم انداز ارزشهای اروپایی، ارزشهای انسانی ، آزادی، رقابت و احترام به حقوق بشر را داشتیم. واقعا نگران حوادث حال حاضر هستم. آنچه من در رسانه ها می بینم و شامل مصاحبه با افرادی است که در روسیه زندگی می کنند به من نشان می دهد که در بهترین حالت روند توسعه ما متوقف می شود و در بدترین حالت به عقب باز می گردیم.»

الکساندر ژولای، اصالتی اوکراینی روسی دارد. به نظر او بسیاری از افرادی که خود را روس تبار می دانند، مانند وی دورگه اند.  

او ما را نزد مدیر آسایشگاه ایزومرود می برد؛ مکانی که در دوره شوروی سابق یکی از جاذبه های گردشگری این منطقه بود و اقشار گوناگونی از مردم برای درمان و تندرستی به اینجا می آمدند. این آسایشگاه در حال حاضر به وزارت کشور اوکراین تعلق دارد. بنا به آمار غیر رسمی، ۳۰ درصد از درآمد گردشگری اوکراین متعلق به ایزومرود است.

مدیر این آسایشگاه به آینده فعالیت آن خوشبین است: «مالک اینجا ممکن است تغییر کند. شاید وزارت کشور فدراسیون روسیه یا وزارت کشور دولت خودمختار کریمه مالکیت اینجا را به دست آورند. پیش از انقلاب و در زمان شوروی سابق، در کریمه تفریحگاه های درمانی متعددی وجود داشت و مردم برای گردشگری پزشکی به این جا می آمدند و از خدمات پزشکی بهره مند می شدند. مردم اوکراین هم از این امر مستثنی نبودند. به نظر من، کریمه جایگاهی برای بهبود وضعیت سلامت و درمان افراد بوده، هست و خواهد بود و تغییرات سیاسی، تاثیری بر این امر نخواهند گذاشت.»

با این همه به نظر می رسد که امروز، مردم انواع دیگری از تفریحات را به توریسم درمانی ترجیح می دهند. بسیاری تمایل دارند تا سرمایه گذاری در دیگر بخش های خدمات گردشگری افزایش یابد. الکساندر ژولای، از طرفداران غرب و اقتصاد رقابتی لیبرال است. وی سرنگونی شوروی و رواج اقتصاد بازار را جزئی از طبیعت انسان می داند: «انقلاب در ذهنیت شهروندان به وقوع پیوست. مردم می گفتند نمی خواهیم مانند بندگان زندگی کنیم. قانون زندگی رقابت است. نمی توانید مخالف این قانون طبیعت عمل کنید.»

پیروزی قاطع هواداران روسیه در رفراندوم، به دوستداران فعالیت هایی نظیر آسایشگاه به سبک شوروی سابق جانی تازه داد. برای بسیاری از رای دهندگان، پیوستن به روسیه به معنای بازگشت به دوران اتحاد جماهیر شوروی است.

جامعه تاتار کریمه مخالف تنش میان این شبه جزیره و اوکراین است. دیلارا یعقوبووا که مالک یک هتل است، نگران آینده فعالیت های تجاریست. او با تشبیه کریمه به یک قایق ویژه و ناهماهنگی آن با رودخانه های روسیه می گوید: «کریمه قایقی نیست که بتوان آن را در آب های روسیه حرکت داد. در حال حاضر تمام نوسانات اقتصادی و شبکه های ارتباطی اینجا به سیستم مرکزی اوکراین گره خورده است. اگر این ارتباط قطع شود، منطقا ارتباطی جدید و خود به خودی با روسیه برقرار نمی شود. برای این کار اولا به مبلغ هنگفتی از پول نیاز است. در مرحله بعد باید زمان زیادی گذاشت و در آخر هم باید مردمی به اینجا بیایند تا چرخ اقتصاد بچرخد.»

خانم یعقوبووا، یک میلیون یورو برای ساخت یک مجتمع جدید و خیره کننده چند فرهنگی هزینه کرده است. هدف وی ارائه یک چهره بدیع از کریمه به توریست های اروپایی است. تصویری منطبق با تاریخ قوم تاتار در این منطقه. با این همه، 23 سال زندگی تحت حاکمیت اوکراین مستقل، تجربه ای ناخوشایند برای بسیاری از شهروندان بوده است. ایوان پانکین در عین اشتغال به پزشکی، راننده تاکسی هم هست. او درباره امیدهای بربادرفته مردم این منطقه می گوید: «بعد از فروپاشی شوروی واقعا امیدوار بودم با وجود همه سختی ها آینده روشنی در پیش رو داشته باشیم. ولی در سال های گذشته اعتماد من و افرادی مثل من به دولت اوکراین کمتر و کمتر شده است. می پرسید چرا؟ چون هیچ پیشرفتی وجود ندارد. من پزشکم و عقایدی بشردوستانه دارم.»

اسماعیل و نادیه یک زوج بازنشسته هستند. اسماعیل هنوز هم دوره کوچ اجباری تاتارها به آسیای میانه را در سال 1944 به یاد دارد. تنها در سال های حکومت گورباچف بود که تاتارها پس از 40 سال تبعید توانستند به موطن خود باز گردنند. نگرانی آنها ادامه یافتن خدمات تامین اجتماعی، پس از پیوستن کریمه به روسیه است.

اسماعیل اکیم (عقیم) می گوید: «من فقط می خواهم بخشی از اوکراین باشم. آنها می توانند به من پول زیادی دهند. ده برابر بیشتر. اما مساله این نیست. مشکل اینجاست که اگر به روسیه بپیوندیم، نمی دانیم که آیا مسکو این پول را به ما پرداخت می کند یا نه؟»

آقای اکیم ما را به دوستان اوکراینی اش معرفی می کند؛ خانم و آقای تیمچوک.

دیمیتری تیمچوک می گوید: «روسها به مردم منطقه غربی با لحنی تحقیرآمیز باندرووسکی می گویند. یعنی طرفداران اوکراین. اوکراینی ها هم در جواب با حالت توهین آمیزی به روس ها می گویند موسکالی، یعنی بچه مسکو. اما خود من هرگز به روس ها و زبان آن ها توهین نکرده ام. در برابر، روس تبارها همیشه به قومیت و زبان من توهین می کنند.»

پس از این که پیوستن به روسیه از سوی اکثریت قاطع جمعیت کریمه پذیرفته شد، اتحادی غیررسمی میان اقلیت های اوکراینی و تاتار به وجود آمده است. در چنین فضایی، نوستالژی گذشته پرافتخار اتحاد جماهیر شوروی رواج یافته است. دورانی طلایی که برای اکثر مردم کریمه و از جمله دانشجویان سیمفروپل، نقشه ای برای آینده است.

یکی از دانشجویان می گوید: «من طرفدار حفظ تمامیت ارضی هستم.»

دیگری می گوید: «من طرفدار روسیه هستم.»

و یک دانشجوی صلح طلب : «من فقط می خواهم اوضاع آرام شود. مهمترین مساله این است که جنگی درنگیرد.»

دانشجوی طرفدار عظمت دوران شوروی هم بحث را پایان می دهد: «ما مثل اوکراینی های منطقه غربی نیستیم که فکر می کنند شوروی فقط برایشان بدیختی و محنت آورده است.»

به هر حال، واقعیت این است که قربانی اصلی این تغییر تاریخی، صنعت گردشگری منطقه است؛ آن هم در آغاز فصل سفر. بیشتر مراکز تفریحی و توریستی تعطیلند. به یالتا و هتل لوکس و نوساز آن رفتیم. هیچکس در آنجا نبود. بنا به گفته مدیر این هتل، در سال های گذشته و در همین فصل، این هتل مملو از مسافران روس و اوکراینی بوده است.