خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

تهدید به خروج از اتحادیۀ اروپا، اهرم فشار بریتانیا علیه این اتحادیه

تهدید به خروج از اتحادیۀ اروپا، اهرم فشار بریتانیا علیه این اتحادیه
اندازه متن Aa Aa

داستان اتحادیۀ اروپا را بدون حضور بریتانیا نمی توان روایت کرد. حضور این کشور در اتحادیۀ اروپا که پس از اتمام سال های جنگ جهانی دوم، همانند فرانسه و آلمان، آسیب زیادی دیده بود، ضروری به نظر می رسید. با اینحال، عضویت بریتانیا در اتحادیۀ اروپا به دلیل مخالفت مارشال دو گل، دو بار رد شد.

بریتانیا در آن سال ها، برای به دست آوردن بازارهای اروپا تلاش زیادی می کرد اما فرانسه به رهبری ژنرال دوگل، اعتماد چندانی به لندن و متحد آمریکایی این کشور نداشت.

در ژانویۀ ۱۹۷۲ بود که با کنار رفتن ژنرال دوگل از ریاست جمهوری، بریتانیا پیمان پیوستن به اتحادیۀ اروپا را امضا کرد و از یکسال بعد از آن، عضو رسمی این اتحادیه شد.

اتحادیۀ اروپا، با شش کشور آتشکیل شد و کشورهای دیگر به مرور و در طی سال های گذشته به این اتحادیه پیوستند اما بریتانیا، از همان هنگام پیوستن به اتحادیۀ اروپا، با اکثر معاهدۀ های مشترک از جمله تشکیل منطقۀ واحد پولی و یورو مخالفت کرد.

در سال ۱۹۷۹، مخالفت بریتانیا با یورو به عنوان پول مشترک اتحادیۀ اروپا، راه اندازی این واحد مشترک را به تاخیر انداخت.

پاسخ منفی این کشور به واحد پولی یورو در نشست اتحادیۀ اروپا نیز تکرار شد. اگرچه علیرغم مخالفت بریتانیا، منطقۀ پولی یورو با حضور یازده کشور دیگر تشکیل شد اما مخالفت بریتانیا رسیدن به این منظور را طولانی کرد. این کشور بارها در آن زمان تهدید کرد که در صورتیکه اجبار به پیوستن به واحد پولی یورو داشته باشد، اتحادیۀ اروپا را ترک می کند.

در پیمان ماستریخت که در سال ۱۹۹۲ به امضا رسید، بر اساس یک تبصرۀ ویژه، بریتانیا و همچنین دانمارک، اجباری در تغییر واحد پولی خود به یورو نداشتند اما بریتانیا همچنان به تهدید خود مبنی بر خروج از اتحادیۀ اروپا ادامه می داد.

نورمن لامونت، وزیر دارایی وقت بریتانیا بعد از آنکه یورو توسط یازده کشور اتحادیۀ اروپا به رسمیت شناخته شد، اعلام کرد که بنا به تصمیم دولت این کشور و به منظور حفظ منافع بریتانیا، واحد پول بریتانیا را تغییر نمی یابد و این کشور از عضویت در منطقۀ پولی یورو خودداری می کند.

پیش از آن نیز، مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا، در سال ۱۹۸۲، با رد تمامی توافق های صورت گرفته در مورد ایجاد بازار مشترک کشاورزی، تنش زیادی را در روابط بین این کشور و دیگر اعضای اتحادیۀ اروپا بویژه فرانسه ایجاد کرد. مارگارت تاچر موافق سهم تعیین شده برای پرداخت به اتحادیۀ اروپا نبود.

بانوی آهنین در آن هنگام، با بیان اینکه” اگر ما موفق شده ایم مرزها را در کشورمان عقب برانیم، به این خاطر نبوده که در سطح اروپا، مرزهای جدیدی از سوی حکومتی قدرتمند که از بروکسل فرمان می دهد، به ما تحمیل شود“، توانست توازن مالی در سهم مالی تعیین شده برای این کشور را به دست بیاورد.

بریتانیا همچنان با مخالفت با پذیرش یورو و قوانین حاکم بر منطقۀ تحت نفوذ یورو، از پیوستن به این وحد پولی خودداری می کند. علیرغم تمامی این تنش ها، نمی توان نقش مهمی که این کشور در تلاش برای حل بحران اقتصادی اروپا و همکاری نزدیک با فرانسه و آلمان بازی کرد، نادیده گرفت. این تلاش ها، وزنۀ این کشور را در اتحادیۀ اروپا افزایش داده است.

با اینحال، رهبران کنونی بریتانیا، ترجیح می دهند هنگامی که با معاهده یا طرحی موافق نیستند، سیاست سیاستمداران گذشتۀ این کشور را دنبال کنند.

دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، بعد از آنکه دیگر کشورها با نظر وی در مورد رای ندادن به ژان کلود یونکر به عنوان رییس جدید کمیسیون اروپا همراهی نکردند، بار دیگر تهدید کرده است که از این اتحادیه خارج خواهد شد. البته فشار احزاب بریتانیایی مخالف اروپا را در این تصمیم نباید از نظر دور داشت.