خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

توافق محیط زیستی آمریکا-چین، نمادین یا تاثیرگذار؟

نظرها
توافق محیط زیستی آمریکا-چین، نمادین یا تاثیرگذار؟
اندازه متن Aa Aa

گزارش تحلیلی

چین و آمریکا در زمینه مبارزه با تغییرات آب وهوایی و گرمایش زمین به توافق رسیدند. هرچند توافق این دو قدرت بزرگ بیشتر جنبه نمادین و سیاسی دارد اما از آنجا که این دو کشور مسئول تولید بیش از چهل درصد دی اکسید کربن دنیا هستند، می توان این توافق را توافقی مهم و از نظر تاریخی بی سابقه ارزیابی کرد.

روز چهارشنبه و در حاشیه نشست آسیا-اقیانوسیه (اَپِک) در پکن، باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا و شی جینپینگ، همتای چینی اش در راستای حمایت از محیط زیست یک گام مشترک رو به جلو برداشتند، گامی که می تواند بر مذاکرات آتی پاریس در سال 2015 میلادی، تاثیرگذار باشد.

پکن وعده کرد روند افزایش گازهای گلخانه ای را تا سال 2030 و در صورت امکان قبل از این تاریخ، متوقف کند. این نخستین بار است که چین حاضر شده برای این هدف تاریخ تعیین کند. از سوی دیگر، واشنگتن هم متعهد شد تا سال 2025 میزان گازهای گلخانه ای تولیدی خود را 26 تا 28 درصد کاهش دهد.

از زمان امضای پیمان کیوتو، سازمان ملل متحد هر ساله نشست هایی با محور سیاستگذاری مشترک در مبارزه با تغییرات آب و هوایی برگزار می کند. در نشست 2009 کپنهاگ قرار بر این شد که امضای پیمانی الزام آور تا سال آینده میلادی به تعویق بیفتد. بنابراین انتظار می رود در نشست سال آینده پاریس، همه کشورهای عضو اعم از توسعه یافته و در حال توسعه، زیر بار پیمانی الزام آور بروند.

آمریکا هیچگاه پیمان کیوتو را به تصویب داخلی نرسانده؛ در زمان ریاست جمهوری بوش بوضوح با آن مخالفت شد. با روی کار آمدن باراک اوباما، سنا در راه تحقق وعده های محیط زیستی رییس جمهور، همواره مانع تراشی کرده است. بنابراین، تعهد اخیر آقای اوباما از این حیث که اکثریت جمهوریخواه سنا، ایده های محیط زیستی او را «غیرواقعبینانه» می دانند، می تواند عملی بیهوده ارزیابی شود.

بنابراین توافق پکن-واشنگتن را باید بیش از هر چیز دیگر، توافقی سیاسی دانست. هر چند به اعتقاد کارشناسان، نگرانی از تغییرات آب و هوایی و گرمایش زمین به حدیست که اقدامات عملی اجتناب ناپذیر است. در غیراین صورت، وقوع فجایع زیست محیطی جدی تر، دور از انتظار نخواهد بود.