خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

«پسر سائول»؛ یکی از بختهای نخل طلا

«پسر سائول»؛ یکی از بختهای نخل طلا
اندازه متن Aa Aa

صرف گزینش یک فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم کن به تنهایی یک دستاورد است. اتفاقی که بندرت برای اولین فیلم یک کارگردان رخ می دهد.

فیلم «پسر سائول» اولین فیلم لاسزلو نِمِس، کارگردان اهل مجارستان است و تحسین تماشاگران را در جشنواره فیلم کن برانگیخته و بر روی فرش قرمز مورد تشویق قرار گرفته است. این فیلم با موضوع خود که به جنبه ای ناشناخته از هولوکاست می پردازد تماشاگر را تکان می دهد.

موضوع فیلم، سوندرکماندوها یا زندانیان یهودی اردوگاههای کار اجباری هستند که مامور هدایت زندانیان به اتاقهای گاز و سپس نابود کردن اجساد بودند. این فیلم خشن و بی رحمانه قدم به قدم یکی از این ماموران به نام سائول را دنبال می کند.

لاسزلو نِمِس، کارگردان فیلم می گوید: «ما نمی خواستیم یک فیلم زیبا بسازیم. از هیچکدام از روشهای زیبایی شناسانه کلاسیک و مرسوم استفاده نکردیم. بسختی می توانید در فیلم ترکیبهای زیبا پیدا کنید. استفاده از اینگونه ترکیبها را برای خودمان ممنوع کرده بودیم. این فیلمی نبود که بتوان از آن عکسهای زیادی گرفت. ما نتوانستیم عکسی از فیلم بگیریم، خوب، به جایش چه چیزی باید انتخاب می کردیم؟ به نظرم بیشتر، پویایی فیلم است که خود را نشان می دهد. خیلی مهم بود که به دام احساس گرایی فیلمهای مربوط به هولوکاست نیفتیم.»

خشونت در این فیلم همه جا حاضر است اما تماشاگر آن را هرگز نمی بیند. تماشاگر بیشتر این خشونت را حدس می زند و احساس می کند، خشونتی که در چشمان بازیگران حس می شود. هدف نِمِس فهماندن چیزی است که مستقیم نشان داده نمی شود و این کار از طریق داستان سائول انجام می شود. سائول جسد پسرش را پیدا می کند و تصمیم می گیرد او را آنچنان که شایسته یک انسان است به خاک بسپارد.

لاسزلو نِمِس می گوید: «برای من چیزی خارج از کادر تصویر هم وجود دارد و آن تخیل موجود در ذهن بیننده است. سعی کردیم راهی را به خارج از کادر تصویر باز کنیم. سوال بزرگ فیلم است است که: آیا می توانیم احساسات و برداشتهایی را که جز با قدرت تخیل قابل نشان دادن نیست بیافرینیم؟»

یکی از عوامل موثر در موفقیت فیلم، بازی بدون نقص گزا روهریگ، هنرپیشه فوق العاده نقش سائول است که تماشاگر در طول فیلم او را از پشت شانه اش و قدم به قدم دنبال می کند. حرکات، شیوه راه رفتن و آهنگ صدای او موفق از کار درآمده است. گزا روهریگ از کتاب یک مورخ به نام گیدون گرایف برای ساختن شخصیت سائول الهام گرفته است.

گزا روهریگ می گوید: «اسم کتاب “ما بدون اشک گریستیم” است و در واقع هشت مصاحبه با ماموران سوندرکماندو است که اکنون در اسرائیل زندگی می کنند. در سرتاسر جهان بیست نفر از آنها زندگی می کنند و هشت نفرشان در اسرائیل هستند و بعد از دهه ها که سکوت کرده بودند تجربیات خود را با این مورخ در میان گذاشتند. او سیزده سال با آنها مصاحبه کرده زیرا روایت داستانشان برای آنها دشوار بوده است. آنها حتی به اعضای نزدیک خانواده شان هم نگفته بودند که تحت چه عنوانی در آشویتس حضور داشتند.»

در همه زمینه ها از جمله صدا، تصویر، کارگردانی و بازی ها فیلم «پسر سائول» فوق العاده است. این فیلم که مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است، یکی از بختهای دریافت نخل طلا جشنواره فیلم کن است.