خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

راه های دشوار پناهجویان برای رسیدن به اروپا از نگاه شبکه های تلویزیونی

نظرها
راه های دشوار پناهجویان برای رسیدن به اروپا از نگاه شبکه های تلویزیونی
اندازه متن Aa Aa

شبکه تلویزیونی «ار.ت.په» پرتغال

تصاویر پناهجویانی که از راه دریا خود را به سواحل ایتالیا رسانده اند این روزها به دفعات از شبکه های مختلف خبری پخش می شود. پناهجویان علاوه بر مناطق ساحلی، در دیگر مناطق این کشور از جمله در مرکز رم نیز دیده می شوند.

اردوگاه آوارگان باوُباب که در کنار ایستگاه راه آهن مرکزی شهر رم برپا شده، چشم اندازی از ناامیدی را در مرکز اروپا به نمایش گذاشته است. یک مسئول این اردوگاه می گوید: «پناهجویان غذای کافی ندارند. در میان آنها برخی مورد سوء استفاده و حتی شکنجه قاچاقچیان قرار گرفته اند. تعداد زیادی که زیر سن قانونی هستند، تنها به اینجا آمده اند. آنها قبل از ادامه سفر خود در این مرکز مورد حمایت قرار می گیرند.»

با توجه به ممانعت فرانسه و اتریش از ورود مهاجران غیر قانونی از طریق خاک ایتالیا، رم به تازگی سعی کرده در مسیر انتقال این مهاجران به سمت شمال اروپا سختگیری خاصی انجام ندهد.

به گفته یک عضو سازمان “پزشکان بدون مرز” روزانه به طور متوسط هزار مهاجر وارد اردوگاه «کاراتپه» در لزبوس می شوند. یکی از پناهجویان می گوید: «ما هیچ کمکی دریافت نمی کنیم. آنها فقط کمی آب به ما می دهند. من از افغانستان می آیم، اینجا را نمی شناسم و هیچکس حاضر به کمک نیست.»

در حالی که وضعیت اردوگاههای آوارگان در ایتالیا و یونان روز به روز وخیم تر می شود و تعداد زیادی نیز هر روز در آب های مدیترانه با مرگ دست و پنجه نرم می کنند، تازه ترین تلاش ها در بروکسل برای رسیدن به یک همگرایی اروپایی در باره وضعیت پناهجویان با توفیق زیادی همراه نبوده است.

یک عضو کمیسیون اروپا می گوید: «کشورهای عضو باید به وعده های ماه گذشته خود در شورای اروپا برای پذیرش مجموعا چهل هزار پناهجو که از سوی کمیسیون اروپا پیشنهاد شده احترام بگذارند. باید به صراحت بگویم متاسفم که این وعده تاکنون محقق نشده است.»

شبکه ۲ تلویزیون فرانسه

از میان یکصد هزار نفری که از ابتدای سال جاری به صورت غیرقانونی وارد اروپا شده اند، شصت هزار نفر ایتالیا را به عنوان کشور مقصد خود انتخاب کرده اند. مسئله تقسیم این مهاجران در میان دیگر کشورهای اروپایی طی ماه های اخیر بسیار بحث برانگیز بوده است.

هفته ها و ماه ها مذاکره برای حلِ بحران بی سابقه مهاجرت و نهایتا دستیابی به یک توافق حداقلی که برای یونان و ایتالیا اندکی تسکین دهنده بود؛ اتحادیه اروپا متعهد شده است از ۱۵۰ هزار پناهجویی که وارد سواحل ایتالیا و یونان شده اند تعداد ۳۲۲۵۶ نفر را در میان دیگر کشورهای اروپایی توزیع کند. به این افراد باید ۲۲۵۰۴ پناهجو را افزود که در خاک ترکیه و لبنان به سر می برند و اروپا وعده پذیرش آنها را داده است. در مجموع ۵۵۰۰۰ هزار پناهجو قرار است در میان ۲۸ کشور عضو اتحادیه اروپا توزیع شوند.

آلمان و فرانسه هریک به ترتیب با وعده پذیرش بیش از ۱۲ و ۹ هزار پناهجو کشورهایی هستند که بیشترین مشارکت را در این طرح دارند. پس از این دو کشور هلند واسپانیا قرار دارند. در میان دیگر کشورهای اروپایی موارد استثنایی چون اتریش و مجارستان وجود دارد که تاکنون از پذیرش مهاجران سر باز زده اند.

مجارستان کشوری ترانزیت برای بسیاری از پناهجویان سرگردان محسوب می شود. هرچند در حال حاضر این کشور در اقدامی مغایر با همبستگی اروپا موانعی را بر سر راه پناهجویان قرار داده است. مسئله دیگر این است که توافق صورت گرفته در کمیسیون اروپا الزام آور نیست. برای کشورهایی که به تعهداتشان پایبند بناشند هیچ مجازاتی درنظر گرفته نشده است. کشورهای عضو اتحادیه اروپا برای کامل کردن این توافق قرار است پایان ماه نوامبر بار دیگر تشکیل جلسه دهند.

شبکه «ار.ت.اس» تلویزیون سوئیس

یکی از راه هایی که پناهجویان برای مهاجرت انتخاب می کنند به منطقه بالکان ختم می شود. آنها برای قدم گذاشتن به خاک مجارستان که به نوعی دروازه ورود به حوزه اتحادیه اروپا است، با پای پیاده مقدونیه و سپس صربستان را پشت سر می گذارند. مجارستان برای ممانعت از هجوم پناهجویان اقدام به ساخت موانعی در مرز های خود کرده است.

مهاجران در گرما مسیر زیادی را شبانه روز بر روی ریل راه آهن طی می کنند تا به مرز مقدونیه برسند. از اینجا حرکت به سمت بالکان آغاز می شود، راهی که قرار است در نهایت به اروپا منتهی شود. هر روز حدود چهار هزار نفر برای این منظور وارد خاک مقدونیه می شوند. شهر مرزی گِوگلیا نقطه آغاز حرکت است.

در ایستگاه شلوغ راه آهن، عده ای پناهجوی سوری و افغان با هم درگیر شده اند و یک نفر با ضربات چاقو مجروح شده است. گرما، خستگی و ساعت ها انتظار برای دریافت مجوز عبور ۷۲ ساعته به درون مقدونیه، باعث می شود به وفور شاهد این صحنه ها باشیم. مجوز عبور درساختمان پلیس مرزی صادر می شود. این مدرک به پناهجویان امکان می دهد به طور موقت به بیمارستان و حمل و نقل عمومی دسترسی پیدا کنند.

عضو یک سازمان غیر دولتی می گوید: «پلیس امکان پاسخگویی به همه را ندارد. شمار پناهجویان بالا است. بنابراین آنها باید صبر داشته باشند. اغلب اوقات آنها باید منتظر قطار بعدی و یا قطار روز بعد باشند. همه اینها مسئله ساز است. علاوه بر این وجود ملیتهای مختلف نظیر افغان ها، سوری ها و سومالیایی ها، خود موجب تنش های نژادی می شود.»

مقدونیه یکی از فقیرترین کشورهای اروپایی است که قابلیت پذیرش این هجم از پناهجویان را ندارد. کمک های اضطراری معمولا توسط شهروندان و از طریق هماهنگی بر روی شبکه های اجتماعی تدارک دیده می شود. آب و غذا قطعا همیشه به اندازه کافی موجود نیست. پناهجویان خسته و فرسوده از راهی طولانی به اینجا می رسند. در میان آنها جمع خانوادگی و کودکان نیز دیده می شود.

در حال حاضر، امید پناهجویان به خط راه آهنی است که از مقدونیه به سمت شمال می رود. هر روز سه قطار ازایستگاه گِوگلیا می گذرند. با ورود هر قطار به ایستگاه، یورش برای سوار شدن آغاز می شود. ظرفیت حداکثری ششصد نفر است. مقامات مقدونیه ای چشم خود را آگاهانه بر روی این صحنه ها می بندند. مسئله ای که از ناتوانی این کشور کوچک حوزه بالکان برای مدیریت وضعیت موجود حکایت دارد.