خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

نبرد دیالکتیک پوتین و اوباما بر سر بحران سوریه

Access to the comments نظرها
نگارش از Euronews
euronews_icons_loading
نبرد دیالکتیک پوتین و اوباما بر سر بحران سوریه
اندازه متن Aa Aa

رویارویی اوباما و پوتین در سازمان ملل متحد به قدری سرد بود که حتی به هم زدن گیلاس های شراب میهمانی شام هم نتوانست سرپوشی باشد بر تنش و اختلاف میان آمریکا و روسیه به خصوص بر سر بحران سوریه. پوتین و اوباما در زمین بی طرفِ مقر سازمان ملل متحد در نیویورک با یکدیگر روبرو شدند. در مجمع عمومی هر یک از سلاح خود برای این نبرد دیالکتیک استفاده کرد.

پوتین بشار اسد را سدی در مقابل تروریسم معرفی و کنار رفتن او را نادرست اعلام کرد: «ما امروز هم در عراق و هم در سوریه کمک نظامی و فنی می کنیم. فکر می کنیم که امتناع از همکاری با دولت سوریه اشتباه بزرگی است. باید در نهایت اعتراف کرد که غیر از نیروهای مسلح دولت رئیس جمهور اسد و شبه نظامیان کرد هیچکس دیگر واقعا با گروه دولت اسلامی و دیگر سازمان های ترورسیتی در سوریه مبارزه نمی کند.»

به رغم خصومت آمریکا با شخص بشار اسد، اوباما آمادگی خود را برای دادن فرصتی اندک به وی جهت واگذار کردن قدرت نشان داد: «ایالات متحده آمریکا برای حل این مناقشه آماده همکاری با کلیه کشورها از جمله روسیه و ایران است. بله، واقع گرایی ایجاب می کند که مصالحه ای برای پایان دادن به نبردها و در نتیجه نابودی گروه دولت اسلامی صورت گیرد. اما این واقع گرایی همچنین نیازمند انجام فرایند انتقال قدرت از اسد به یک رهبر جدید است.»

برای اوباما که بشار اسد را مانعی بر سر راه حل مناقشه می داند، برگشت به وضعیت پیش از جنگ معنا ندارد. این در حالی است که برای روسیه بشار اسد یک متحد مهم به شمار می رود و بالعکس. رئیس جمهور سوریه که مورد تهاجم نیروهای داعش قرار گرفته برای محافظت از قلمرو نفوذ خود در لاذقیه دست یاری به سوی متحد دیرینش مسکو دراز کرده است.

در مقابل روسیه با همین بهانه اقدام به تقویت تنها پایگاه مدیترانه ای خود در سواحل طرطوس کرده است. مسکو همچنین باندهای دو فرودگاه را در این منطقه تعریض کرده تا بتواند هواپیماهای غول پیکرخود را در آنجا به زمین بنشاند.

پوتین و اوباما با فشردن دستان یکدیگر نشان دادند که در پس زمینه جنگ داخلی سوریه، منافع ژئوپولیتیک دیگر قدرت های منطقه ای و بین المللی نیز بسیار حائز اهمیت است.

درباره چالش میان روسیه و آمریکا در بحران سوریه با مارک پیرینی، محقق بنیاد کارنگی در اروپا گفتگو کردیم:

یورونیوز: مارک پیرینی متشکرم که با ما هستید. چرا آقای پوتین در مورد سوریه از در صلح در آمده است؟

مارک پیرینی: روسیه سه عمل انجام داده است: یکی آنکه موقعیت اسد را تحکیم کرده است. ارتش در شمال غربی و مرکز در حال شکست بود و حال متحد قدیمیِ (روسیه) نجات داده شده است. دیگر آنکه، روسیه پایگاه مطمئن تری با هلیکوپتر و جنگنده برای خود ایجاد کرده که پیامی است به تمام خاورمیانه و ایران….و بالاخره، دست صلح به پیش برده اما در چهارچوب خواست های خودش، به این معنی که اسد باید در مرکز روند صلح باشد که برای باراک اوباما و فرانسوا اولاند با آن مخالفند در حالیکه آنگلا مرکل از مذاکره صحبت کرده است. بنابراین، این یک بازی تفرقه است که کسی نمی تواند آن را نادیده بگیرد. در نتیجه، نوعی مذاکره برقرار خواهد شد که باید دید به کجا منتهی میشود.

یورونیوز: آیا روسیه از آن بعنوان نوعی بده بستان در مورد اوکراین استفاده می کند؟

مارک پیرینی: می توان اینطور تعبیر کرد، اما هدف، بزرگتر از اینهاست. باید مورد لیبی را به یاد آورد. قطعنامه شورای امنیت در دفاع از غیرنظامیان و هدف عملیات “ناتو” به زانو در آوردن حکومت بود. روسیه آنرا بعنوان سوءاستفاده از شورای امنیت تلقی کرد و من هم بارها همین را گفته ام. بنابراین دیگر نمی خواهند شاهد عملیاتی از نظر آنها یکجانبه باشند. قدری عجیب است زیرا روسیه خواهان مذاکرات مبارزه با تروریسم با شرایط خودش است. اما در مورد سوریه گزینه چندانی وجود ندارد. باید دید از دور نخست مذاکرات چه حاصل خواهد شد.

یورونیوز: گزینه های دیپلماتیک در چند سال گذشته در مورد سوریه موثر واقع نشده است و پیامد حملات هوایی هم محدود بوده است. آیا غرب نباید یک حمله قاطع را مد نظر قرار دهد؟

مارک پیرینی: فکر نمی کنم این در دستور کار باشد. اوضاع در خاور میانه عوض شده است. ایران بخاطر توافق هسته ای، دوباره و اینبار با احترام، وارد گود شده است، و روسیه را داریم که تاکنون بدون چالش در کریمه و اوکراین و اکنون در سوریه عمل کرده است. عواقب اینها همه برای روسیه چیست؟ تقریبا هیچ. بنابراین فکر می کنم غرب بویژه آمریکا بخاطر محدودیتهای نظامی اش بیشتر در مقام یک ناظر یا یک دنباله رو قرار دارد.