محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

یکسال پس از توافق مینسک؛ آثار ویرانی و فقر بر چهره شرق اوکراین

Access to the comments نظرها
نگارش از Euronews
euronews_icons_loading
یکسال پس از توافق مینسک؛ آثار ویرانی و فقر بر چهره شرق اوکراین

پس از گذشت حدود یک سال از توافق مینسک بر سر حل بحران شرق اوکراین، زندگی ساکنان مناطق هم مرز با روسیه هنوز به حالت عادی بازنگشته و آثار ویرانی پابرجاست.

دوربین یورونیوز به روستای زولوتوئه ۳ واقع در منطقه لوهانسک رفته که در کنترل دولت مرکزی قرار دارد.

اسوتلانا، مادری تنهاست که شغلش را به دلیل جنگ داخلی از دست داده است. کارخانه ای که او در آن کار می کرده در جایی است که امروز جدایی طلبان آن را «جمهوری خلق لوهانسک» می خوانند.

اسوتلانا می گوید: «مجبور شدم که محل کارم را در اراضی تحت کنترل هواداران روسیه ترک کنم زیرا در حال حاضر امکان رفت و آمد به آن وجود ندارد. به همین خاطر است که ما مجبور به ماندن در اینجا شده ایم و توان ترکش را نداریم. امیدوارم وقتی جنگ تمام شد، همه چیز به حال اول برگردد. اوکراین همیشه اوکراین خواهد بود. من به هیچکس حتی پوروشنکو هم باور ندارم.»

کودکستان و مدارس هم از گزند جنگ داخلی در امان نمانده و در حالی که کودکستان صدمه دیده روستای زولوتوئه ۳ تعطیل شده است، تنها یازده کودک به دبستان می روند.

مدیر کودکستان روستای زولوتوئه ۳ می گوید: «من فقط می خواهم که مردم به این درک مشترک برسند که صلح می تواند باز برقرار شود و کودکستان ما می تواند بازسازی شود. من هنوز صدای کودکان را می شنوم.»

اهالی بسیاری از روستاهایی که در تیررس جنگ داخلی بوده اند به مرور به زادگاه خود بازگشته اند. آنان می گویند که جای دیگری برای از سرگرفتن زندگی ندارند. با این حال بیشترشان که در معادل زغال سنگ کار می کردند، بیکار مانده اند.

Zolote 3  - Ukraine

زندگی مردم روستاها و شهرهایی مثل زولوتوئه ۳ وابسته به کمک های سازمان های خیریه غیردولتی و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد وابسته است.

جف ویلکینسون، مسوول کمیساریای عالی پناهندگان در سیورودونتسک می گوید: «از سپتامبر آتش بس برقرار است که به طور کامل رعایت نمی شود ولی به حدی است که برخی از خانواده ها حس کنند که می توانند بازگردند. علاوه بر این، متاسفانه بسیاری از خانواده ها به ما گفته اند که دلیل اصلی بازگشتشان این است که هنگام آواره شدن، قادر به یافتن مساعدتی کافی نبوده اند.»

امروز شمار ساکنان زولوتوئه ۳ از ۱۲۰۰ به ۸۰۰ تن رسیده است. سازمان ملل متحد توزیع کمک هایی نظیر پتو و لباس گرم را زیرعنوان «کمک های زمستانی غیرغذایی» در کنار کمک به بازسازی اماکن مسکونی در نظر گرفته است. با این حال مشکل اصلی این ساکنان همچنان بیکاری و فقدان حداقل امکانات زندگی است.