خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

پناهجویان کاله، از ابتدا تا حال

نظرها
euronews_icons_loading
پناهجویان کاله، از ابتدا تا حال
اندازه متن Aa Aa

زمستان سال ۱۹۹۸ بود که مهاجرانی که رویایشان اقامت در بریتانیا بود، به صورت گروهی خود را به شهر کاله در شمال فرانسه رساندند، با این امید که با درخواست پناهندگی آنها موافقت شود.

از اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی و با سیل گسترده پناهجویان عمدتا کوزوویی، ریشه های بحرانی انسانی در کاله جوانه زد؛ بحرانی که علاوه بر فرانسه، بریتانیا را هم تا به امروز گرفتار خود کرده است.

سه سال بعد، یعنی در سال ۲۰۰۲ با فشار دیوید بلانکت، وزیر کشور وقت بریتانیا، همتای فرانسوی او نیکولا سارکوزی دستور تعطیلی اردوگاه پناهجویان «سانگت» را صادر کرد؛ اردوگاهی که زیر نظر صلیب سرخ اداره می شد. در مقابل، لندن وعده کرد تقاضای پناهندگی سه چهارم متقاضیان را بپذیرد.

نیکولا سارکوزی، وزیر کشور وقت فرانسه: «همیشه گفته ام که به محض وضع قانون می توانیم برچیدن سانگَت را در یک دوره زمانی سه تا شش ماهه به سرانجام برسانیم.»

تونل مانش نه تنها یک مرز جغرافیایی بین دو کشور که یک مرز حقوقی هم محسوب می شود؛ اینجاست که محدوده مرزهای شنگن، بریتانیا را از فرانسه جدا می کند.

چند ماه بعد پاریس و لندن طی پیمان «توکه» با هدف کنترل بیشتر بر پناهجویان غیرقانونی، همکاری های مرزی خود را گسترش دادند. به بیان ساده تر، مرزبانان بریتانیا در اینسوی کانال مانش و در خاک فرانسه مستقر شدند.

به ظاهر فرصتی برای بریتانیا برای پیشگیری از حضور افراد «نامناسب» در قلمرواش و در باطن توافقی ناکارآمد؛ به این دلیل ساده که حجم متقاضیان ورود به بریتانیا بسیار بیشتر از حد تصور بود، متقاضیانی که روز به روز بطور تصاعدی بر تعدادشان افزوده می شد.

با برچیده شدن سانگت مهاجران به مناطق غربی تر، نزدیک بندر کوچ کردند؛ عمدتا در اردوگاهی موسوم به «جنگل تی اکسید» که در سال ۲۰۰۹ به تصمیم دولت فرانسه، تعطیل شد.

با تعطیل شدن این اردوگاه، پناهجویان در اقصی نقاط مختلف کاله پخش شدند تا در فرصت های مناسب شانس خود را برای رفتن بریتانیا آزمایش کنند: از پنهان شدن زیر کامیون های عبوری گرفته تا مخفی شدن در کشتی و قایق های باری.

آلبانیایی ها، افغانستانی ها و پاکستانی ها و در مراحل بعدی مصری ها، سومالیایی ها، اریتره ای ها، اتیوپی ای ها، ایرانی ها و دست آخر سوری ها ساکنان این اردوگاه را تشکیل می دادند.

با رشد تصاعدی تعداد پناهجویان و با افزایش ترددهای غیرقانونی و بالاگرفتن خشونت ها در منطقه بود که با چراغ سبز شهرداری اردوگاه جدیدی موسم به «جنگل» در یک محدود ۱۸ هکتاری شکل گرفت.

دولت فرانسه حتی تا آنجا پیش رفت که با تعببیه چندین سرویس بهداشتی در این محوطه، تامین آب و برق ساکنان را هم برعهده گرفت.

مهاجران و سازمانهای حامی آنها این شهرک را تبدیل به محلی برای زندگی خود کردند و علاوه بر مدرسه و دفتر کمک های حقوقی، کسب و کارهای کوچکی هم در آن به راه انداختند.

با بالاگرفتن خشونت های جهانی، به ویژه هجوم آوارگان سوری اردوگاه جنگل بسرعت توسعه پیدا کرد و از کنترل خارج شد.

دولت فرانسه در ژانویه ۲۰۱۶ یک مرکز موقت ثبت نام پناهجویان را در داخل جنگل گشود و چندی بعد محدوده جنگل با مناطق شهری را با هدف کاهش تنش ها پاکسازی کرد.

چند هفته بعد جنوب جنگل هم به طور کامل از حضور پناهجویان تخلیه شد و قلمرو ساکنان آن به حدود ۷ هکتار کاهش پیدا کرد در حالیکه تعداد آنها به طور تصاعدی در حال افزایش بود.

در ۲۰ سپتامبر با هزینه بریتانیا دیواربتونی به ارتفاع ۴ متر در مرزهای شمالی و غربی جنگل کشیده شد تا دسترسی پناهجویان به مسیرهای ترددی به بریتانیا بیش از پیش محدود شود.

برنار کازنو، وزیر کشور فرانسه در ماه سپتامبر از عزم پاریس برای برچیدن کامل جنگل خبر داد. فرانسوآ اولاند، رییس جمهوری فرانسه هم در این باره مصمم نشان داد. او گفت: «کاله در مسئله مهاجرت نه یک گام است و نه یک موفقیت، بلکه یک بن بست است و امکان گذر از اینجا دیگر امکانپذیر نیست و امکانپذیر هم نخواهد بود.»

تعداد پناهجویان در سپتامبر ۲۰۱۶ چیزی بالغ بر ۱۰ هزار نفر تخمین زده شده است . تعداد قابل توجهی از آنها مهاجران زیر هیجده سالی هستند که در برابر اوضاع موجود بشدت آسیب پذیرند. پاریس وعده کرده ساکنان جنگل به اردوگاههای جدید پناهجویان در سراسر فرانسه منتقل شوند.