خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

کرک داگلاس، اسپارتاکوس سینما در ۱۰۳ سالگی در گذشت

نظرها
کرک داگلاس، اسپارتاکوس سینما در ۱۰۳ سالگی در گذشت
کپی رایت  A P
اندازه متن Aa Aa

کرک داگلاس،‌ ستارهٔ سال‌های دور هالیوود که بازیش در نقش اسپارتاکوس در یادها ماندگار شد، روز پنج‌شنبه در ۱۰۳ سالگی در گذشت.

داگلاس در ۱۹۱۶ میلادی در نیویورک زاده شد و در «عصر طلایی» هالیوود به اوج رسید و نخستین بار در ۱۹۴۹میلادی برای بازی در فیلم «قهرمان»‌ که داستان یک مشتزن را روایت می‌کرد نامزد اسکار شد.

او بازیگری بسیار پرکار بود و در قریب شش دهه فعالیت هنری، نامش بیش از ۹۰ بار در عنوان‌بندی فیلم‌های سینمایی دیده شد.

عکس از ای پی
کرک داگلاس در ۱۹۶۲عکس از ای پی

کرک داگلاس در مجموع سه بار نامزد اسکار شد، بار نخست برای قهرمان (۱۹۴۹) دیگر بار در «بد و زیبا» (۱۹۵۲) و در نهایت برای بازی در نقش ونسان ونگوگ، نقاش مشهور در «شور زندگی» (۱۹۵۶). او در نهایت اسکار «یک عمر فعالیت هنری» را در ۱۹۹۶ دریافت کرد.

به اینستاگرام یورونیوز فارسی بپیوندید

داگلاس که چهره‌ای گیرا و اندامی عضلانی داشت، بیش از هر نقش دیگرش با بازی در شمایل اسپارتاکوس،‌ ساخته ۱۹۶۰ استنلی کوبریک، در خاطر علاقمندان سینما ماندگار شد؛ فیلمی که چهار اسکار بُرد و تک‌گویی معروفش با جملهٔ «منم اسپارتاکوس» وارد فرهنگ عامه شد.

عکس از ای پی
در کنار پسرش مایکل داگلاس در ۱۹۷۶عکس از ای پی

فراتر از یک ستاره

اما کرک داگلاس بیش از یک ستاره به سبک ستاره‌های امروزین سینما بود. به گفته استیون اسپیلبرگ،‌ کارگردان برجسته هالیوود «او کاریزمای شخصیت‌ سینمایی‌ خود را تا پایان» در زندگی حفظ کرد.

او به خود می‌بالید که در پایان دادن به ماجرای لیست سیاه هالیوود نقش داشته است، جریانی که در آن سینماگرانی که به کمونیسم گرایش داشتند از کار منع می‌شدند.

عکس از ای پی
در میان دانش‌آموزان دبیرستان «کرک داگلاس» که در سال ۲۰۰۰ در شمال لس آنجلس افتتاح شدعکس از ای پی

داگلاس و همسرش میلیون‌ها دلار صرف امور خیریه کردند و صدها زمین‌بازی برای مدارس ساختند. بازیگر سالخورده می‌گفت که فلسفه‌اش این است: «سعی کن قبل از اینکه بمیری، کاری برای دیگران بکنی.»

مایکل داگلاس،‌ پسر بزرگ او که خود بازیگر نامدار هالیوود است نوشت: «او برای جهان اسطوره بود، بازیگری از عصر طلایی سینما اما برای من و دو برادرم، او همان بابا بود.»