محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

سفر به شهرهای شکی و لاهیچ جمهوری آذربایجان در کناره جاده ابریشم

euronews_icons_loading
 سفر به شهرهای شکی و لاهیچ جمهوری آذربایجان در کناره جاده ابریشم
کپی رایت  euronews
نگارش از Monica Pinna

آذربایجان با کوه‌ها، آتش‌فشان‌ها، آبشارها، جنگل‌ها و ساحل‌های شنی، برای مسافران دوستدار گشت و گذار، سلامتی و محیط زیست، مکان‌های زیادی برای سیاحت و اکتشاف در اختیار دارد. در مجموعه جدید یورونیوز با نام سیاحت آذربایجان با این کشور بیشتر آشنا می‌شویم. در این قسمت، سفری را به مکان‌های کم‌تر شناخته شده در سراسر آذربایجان آغاز خواهیم کرد. این سفر را با دو شهر دیدنی در امتداد جاده ابریشم کهن شروع می‌کنیم.

شهر باستانی شکی

شهر شکی، استراحتگاه فروشندگان و بازرگانانی بود که از کوه‌های قفقاز بزرگ می‌گذشتند. معماری  منحصر به فرد این شهر به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. پرورش کرم ابریشم، داد و ستد پیله و ابریشم خام، تجارت اصلی شکی در دوران طلایی جاده ابریشم بود. امروزه نیز ابریشم و تجارت هنوز در مرکزیت این شهر پر جنب و جوش باقی مانده‌اند.

وقتی عبارت «جاده ابریشم» را می‌شنویم به یاد کاروانسرا‌ها که مسافرخانه‌های سنتی کنار جاده برای استراحت مسافرین هستند، می‌افتیم. کاروانسرای علیا، در قرن هیجدهم ساخته شد، در آن زمان شکی دارای پنج کاروانسرا بود. اما امروزه تنها دوتا از آن‌ها باقی‌مانده‌اند. این کاروانسرا که کوچکتر است حدود ۱۰۰ اتاق دارد.

شکی را نباید بدون گشت و گذار در اطراف کاخ خان که اقامتگاه تابستانی خان‌های شکی بوده، ترک کرد. غفور رمیزلی، کارشناس حفظ و مرمت آثار باستانی می‌گوید: « این کاخ در سال ۱۷۶۲ توسط محمدحسن خان، نوه چلبی خان به عنوان کاخ تابستانه ساخته شد و ساخت آن ۱۰ سال طول کشید. در واقع، ساخت بنای آن ۲ سال و نقاشی‌ها و تزئیناتش ۸ سال به طول انجامید.»

شیشه‌های پنجره‌های شاهکار این قصر از ایتالیا و از طریق جاده ابریشم به اینجا آورده شدند اما تکنیک‌ ساخت آن‌ها کاملا محلی است و شبکه نام دارد. شبکه یکی از صنایع دستی برجسته شکی است. در ساخت شبکه چوب و شیشه بدون استفاده از میخ به روشی خاص به یکدیگر متصل می‌شوند.

لاهیج؛ شهر مسگرها

خیابان‌های سنگفرش شده، کارگاه‌ها و مغازه‌های لاهیج درست مانند قرن‌ها پیش پر جنب و جوش هستند. این شهر برای قرن‌ها با بیش از ۴۰ صنعت گوناگون به عنوان شهر صنعتگران شناخته می‌شد. اما مسگری مشهورترین صنعت این شهر است.

 کبلایی یکی از مسگران قدیمی این شهر است. کسب و کار او برای نسل‌های متمادی از پدر به پسر انتقال یافته، اما او اکنون نگران از بین رفتن هنر خانوادگی خود است. او می‌گوید: «قبلا ۱۵ تا ۲۰ مسگر همزمان در این کارگاه کار می‌کردند. اما اکنون فقط من باقی مانده‌ام. فرزندانم گاهی به من کمک می‌کنند. اما من دوست‌ دارم نسل جدید به این هنر روی آورند و بچه‌ها به آن علاقه‌مند شوند.»

خبرنگار • Farhad Mirmohammadsadeghi