خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

سیاست پکن درباره هنگ کنگ تغییری نکرده است

euronews_icons_loading
سیاست پکن درباره هنگ کنگ تغییری نکرده است
اندازه متن Aa Aa

مذاکرات میان دولت محلی هنگ کنگ و معترضان دموکراسی خواه بار دیگر لغو شد. دولت هنگ کنگ اعلام کرد دیداری که برای روز جمعه با نماینده های معترضان برنامه ریزی شده بود برگزار نخواهد شد.

اعتراض های گسترده در هنگ کنگ از روز بیست و هشتم سپتامبر (ششم مهر) آغاز شد و دهها هزار تن از مردم و بویژه دانشجویان را به خیابان های این شهر کشاند.

از روز دوشنبه و بعد از هشدار دولت محلی به معترضان، اشغال قلب اقتصادی هنگ کنگ پایان یافت، اما شماری از معترضان هنوز به اشغال سه نقطه در هنگ کنگ ادامه می دهند که باعث مسدود شدن برخی خیابان ها و ترافیک شدیدی شده است.

معترضان از اعمال محدودیت های پکن برای نامزدی در اولین انتخابات مستقیم رییس دولت محلی هنگ کنگ در سال ۲۰۱۷ میلادی خشمگینند. در ماه اوت گذشته مقامات چین اعلام کردند که دولت این کشور باید صلاحیت نامزدها را تایید کند.

این تصمیم مغایر با تعهدات قبلی چین در مورد نحوه انتخاب رییس اجرایی هنگ کنگ است.

هنگ کنگ از زمانی که در سال ۱۹۹۷ میلادی از سوی بریتانیا به چین واگذار شد، به عنوان منطقه اداری ویژه ای شناخته می شود.

از نظر اقتصادی، هنگ کنگ و مرکز مبادلاتی آن بعنوان سومین مرکز بزرگ مالی دنیا بعد از نیویورک و لندن به حساب می آید.

اعتراضات هنگ کنگ، از حوادث میدان تیان آنمن به این سو بی سابقه است. دولت کمونیست چین برای حل موضوع همه گزینه ها را مد نظر دارد و صراحتا نسبت به هر گونه دخالت در این مسئله، هشدار داده است.

دولت چین متعهد است که قانون اساسی فعلی هنگ کنگ را تا سال ۲۰۴۷ میلادی (یعنی پنجاه سال بعد از واگذاری حاکمیت آن) حفظ کند.

رویکرد چین به اعتراض های اخیر هنگ کنگ، پرسش هایی را درباره سیاست های رهبری شی جین پینگ، رئیس جمهوری این کشور مطرح کرده است. در اینباره با دکتر رابرت لارنس کون، نویسنده و کارشناس مسائل چین گفتگو کرده ایم که در پی می آید.

یورونیوز: شاهد رویکرد کنار کشیدن از اعتراض های هنگ کنگ هستیم. رویکردی کاملا متفاوت از آنچه قبلا پکن با اقتدار خود انجام داده بود. آیا این بازتاب یک فلسفه تازه رهبری از سوی شی جین پینگ است یا واقعه ای تکرار نشدنی است؟

اعتراض هایی که ما در هنگ کنگ می بینیم از نگاه دولت چین، نباید سبب تغییری از سوی مقامات محلی هنگ کنگ محسوب شود. این به آن معنی نیست که پکن کاملا مستقل از آن است. بدیهی است که آنها بسیار نگران آنچه هستند که در آنجا می گذرد. شما هرگز چنین تظاهراتی را نمی بینید که برای مدتی طولانی در اراضی اصلی چین اجازه تداوم یابد. در این شکی نیست ولی اجازه داشتن مقامات هنگ کنگ در حوزه قضایی خود، تغییری در سیاست محسوب نمی شود.

یورونیوز: چرا آنان تصمیم گرفتند که پکن نامزدهای انتخابات را برگزیند. آیا نمی دانستند که این کار سبب تحریک و خشم می شود؟

مطمئن نیستم. اگر با سوال شما درخصوص آگاهی از «تحریک منجر به دریافت پاسخی ناشی از خشم» موافق باشم آنگاه باید به مبانی قانون بازگشت و تمام ساختار چگونگی عملکرد آن را دید. می خواهم بگویم کمی غیرشفاف است که چه اتفاقی می افتد. این امر، نخستین بار در تاریخ است. این چیزی نیست که ما در دموکراسی مدل غربی در هنگ کنگ داشته ایم. زمانی که هنگ کنگ در سیطره پادشاهی بریتانیا بود از سوی یک فرماندار اداره می شد. این یک روند در حال تحول است. روشن است که پکن به هنگ کنگ اجازه نمی دهد تا به رایگان از این واقعیت عبور کند که چینی است و تحت حاکمیت چین است. از این رو، آنان تلاش خواهند کرد که تا جایی که ممکن است به «یک کشور و دو نظام» پایبند باشند. رویکردی که تاکنون به خوبی کارآمد بوده است.

یورونیوز: شما از روند تحول و اینکه این بن بست تاکنون حل نشده است حرف زدید. آیا شما برای پاسخی مناسب به خواسته های معترضان به ویژه درباره مساله اصلی انتخاب نامزدهای انتخابات، از سوی پکن شانسی می بینید؟

پاسخ ساده اش، نه است. فکر نمی کنم هیچ امکانی در رهبری مرکزی چین وجود داشته باشد تا اجازه دهد که هنگ کنگ بوسیله اعتراض هایی از سر حسن نیت، تغییر پایداری انجام دهد. به نظرم در اینجا دو موضوع وجود دارد. یکی مساله اصلی برپایی انتخابات برای تعیین رئیس دولت منطقه ای است و امکان اینکه چنین شخصی بتواند کاملا مخالف سیاست های پکن باشد؛ مخالفی که با حق رای همگانی برگزیده شود ولی از سوی گروهی تائید صلاحیت شده باشد. [و دومین موضوع اینکه] فکر نمی کنم چین بخواهد سابقه ای از اعتراض های خیابانی که موجب پیشرفت در تغییرات موثر شود را داشته باشد. بنابراین هر دو موضوع پاسخ منفی دارد.