محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

گابریل بوریچ؛ رئیس جمهوری «کمونیست» شیلی که رو به اروپا دارد تا ونزوئلا

Access to the comments نظرها
نگارش از یورونیوز
بوریچ در آغوش پدر
بوریچ در آغوش پدر   -   کپی رایت  AP Photo

شیلی که از دهه هفتاد میلادی و پس از کودتای آمریکا به آزمایشگاه نئولیبرالیسم در جهان تبدیل شد یکی از نابرابرترین کشورهای جهان از لحاظ عدالت اجتماعی است. به گفته کمیسیون اقتصادی کشورهای آمریکای لاتین و دریای کارائیب، در این کشور تنها یک درصد جمعیت یک چهارم ثروت را در اختیار دارد.

براساس گزارش سازمان همکاری و توسعه های اقتصادی درآمد ثروتمندان در این کشور ۲۵ برابر افراد فقیر و طبقه متوسط است.

شیلی از نظر درآمد متوسط هر خانوار دومین کشور نابرابر در جهان به شمار می رود.

همین نابرابری و عدم وجود عدالت اجتماعی باعث شد تا در سال ۲۰۱۹ جرقه جنبش بزرگ مبارزه با خصوصی سازی و سرمایه داری در این کشور براه افتد. جنبشی که به بهانه گران شدن بلیط مترو آغاز شد و به یکی از بزرگترین اعتراضات دهه های اخیر این کشور تبدیل شد.

یکی از سیاستمداران حامی این جنبش رئیس جمهوری منتخب امروز شیلی بود: گابریل بوریچ.

او پروژه خود را از سال ۲۰۱۹ این گونه توصیف کرد: «چیزی که در بسیاری از کشورهای اروپایی کاملا نهادینه شده است. تضمین رفاه دولتی. رفاهی که کمک می کند شهروندان بدون توجه به پول توجیبی شان از حقوق برابر برخوردار شوند.»

با وجود بی عدالتی محسوس در شیلی برخی از شهروندان، که در میان آنها فقرا و قشر کم درآمد هم دیده می شوند نسبت به پروژه «چپگرا و عدالت محور» گابریل بوریچ بی اعتماد هستند. دلیل این بی اعتمادی هم چیزی نیست جز تاریخ احزاب کمونیست در کشورهای همسایه.

بسیاری براین باورند که امکان دارد حزب کمونیست که در ائتلاف چپ به رهبری بوریچ حاضر است، مانند برخی دیگر از کشورهای آمریکای لاتین همچون ونزوئلا و نیکاراگوئه، عنان قدرت را بدست گیرد و اقتصاد را، همچون ونزوئلا، به ورطه ورشکستگی برساند.

شیلیزوئلا

به همین دلیل هم بسیاری از مخالفان بوریچ در هفته های اخیر از عبارت «شیلیزوئلا» برای اداره اقتصاد در دولت آینده بوریچ یاد کردند. بارها در جریان تبلیغات انتخاباتی مخالفان از بوریچ به عنوان «چاوز نوی آمریکای لاتین»، نقل به هوگو چاوز رهبر فقید ونزوئلا، یاد کردند تا شیلیهایی را بترسانند.

رقیب بوریچ، خوزه آنتونیو کاست، رهبر راستگرایان افراطی در آخرین مصاحبه خود پیش از دور دوم انتخابات گفته بود که «چپ، فقط فقر را ترویج می‌کند، نوعی از فقر که ونزوئلا، نیکاراگوئه و کوبا را به این روز نشانده است.» همین ترس مردم شیلی هم باعث شد تا ۴۴ درصد از رای دهندگان کاست را برای ریاست جمهوری انتخاب کنند.

بوریچ، کمونیست ۳۵ ساله بارها در سخنان خود در جریان تبلیغات انتخاباتی نشان داده که نه تنها حامی و هم پیمان استراتژی اقتصادی همتایانی چون نیکلاس مادورو، رئیس جمهوری ونزوئلا، نیست بلکه در مقام یک سیاستمدار چپ آمریکای جنوبی، منتقد سرسخت آنها نیز هست. به گفته فرانسیسکو کاستاندا، استاد دانشگاه در شیلی، «بوریچ یک کمونیست از جنس رهبران آمریکای لاتین نیست.» این استاد دانشگاه معتقد است که «اصلاحات اقتصادی باید تدریجی و بلند مدت و در ارتباط کامل با جهان باشد.»

مروری بر برنامه های دولت بوریچ هم نشان از تفکر و استراتژی متفاوت او نسبت به «چپ های سنتی» در آمریکای لاتین دارد. بوریچ ۳۵ ساله قول داده است که هفته کاری را از ۴۵ ساعت به ۴۰ ساعت کاهش دهد، «توسعه سبز» را در اولویت قرار دهد و پانصدهزار شغل جدید برای زنان ایجاد کند. وی همچنین می خواهد سیستم بازنشستگی خصوصی شیلی که یکی از مشکلات اصلی معترضان در سال ۲۰۱۹ بود، را کاملا عوض کند.

با این حال به نظر می رسد که رهبر پیشین جنبش دانشجویی راه سخت و دشواری برای اصلاحات چگرایانه در «آزمایشگاه بزرگ نئولیبرالیسم» در ۵ دهه اخیر خواهد داشت. یکی از همین دشواری ها سقوط بازار بورس سانتیاگو در فردای پیروزی بوریچ است.