خبر فوری
محتوای این برنامه در حوزه جغرافیایی شما در دسترس نیست

کُندی اصلاحات، بهای اعتصابهای معاصر در فرانسه

نظرها
euronews_icons_loading
کُندی اصلاحات، بهای اعتصابهای معاصر در فرانسه
اندازه متن Aa Aa

نام فرانسه، برای بسیاری، با تظاهرات و اعتصابها گره خورده است و ما را به یاد رویدادهای ماه مه سال ۱۹۶۸ می اندازد. اعتراض گسترده دانشجویان و کارگران در آن زمان، تمامیِ فعالیتهای کشور را به مدت سه هفته فلج کرد و همبستگی ۹ میلیون اعتصابگر به تغییری تاریخی در این کشور انجامید.

برای مقایسه تاریخی، در قدم بعد باید اعتصابهای سال ۱۹۹۵ بازگشت. آلن ژوپه، نخست وزیر دولت ژاک شیراک درست پس از انتصابش دو طرح برای اصلاح بیمه تأمین اجتماعی و حقوق بازنشستگی مطرح کرد و بعد از موج اعترضها بارها از آنها دفاع کرد اما سرانجام ناچار شد یکی از آنها را پس بگیرد.

اگرچه تخمین دقیق خسارت به بار آمده در اثر اعتصابهای سال ۱۹۹۵ دشوار است اما می توان به شکل کلی گفت که ۲۲ روز از کار افتادن کشور (که تنها ۵ روز آن تعطیلی رسمی بود) هزینه ای بین ۰.۲ تا ۰.۳ درصد از تولید ناخالص ملی را در بر داشت. اما هزینه واقعی اعتصاب، تأثیر غیرمستقیم آن است.

با هر بسیج مردمی برای اعتصاب و هر جنبش اجتماعی از این دست، کشور فلج می شود و در نتیجه هر گونه اصلاحات سیاسی از کار می افتد، اصلاحاتی که اجرای آنها هرچه دشوارتر از پیش می شود. در سال ۲۰۰۶ سیاستمداران، سندیکاها و دانشجویان با این ادعا که طرح موسوم به «قانون نخستین استخدام» باعث سهولت اخراجها می شود علیه آن اعتصاب کردند.

دومنیک دو ویلپَن، نخست وزیر وقت در نهایت گفت: «می خواستم سریع دست به کار شوم، می خواستم یک راه حلی اساسی را پیشنهاد کنم. اما متاسفانه همگان این را درک نکردند.» یک بار دیگر هم قانونی تصویب نشد.

ماه مارس سال ۲۰۱۰ نوبت دولت فرانسوا فیون بود که با خشم کارکنان فرانسوی روبرو شود. باز هم بحث بازنشستگی در میان بود. نخست وزیر وقت می خواست سن بازنشستگی را از ۶۰ سال به ۶۲ سال برساند. میلیونها کارمند دولت و شرکتهای خصوصی در هشت نوبت به خیابانها ریختند. اما او تسلیم نشد و حتی برخی نمایندگان سوسیالیست وقت از جمله «مانوئل والس» به او تاختند.

مانوئل والس، که اکنون خود در جایگاه نخست وزیر بشدت با اعتصابهای اخیر مخالف است در آن زمان در مخالفت با دولت گفت: «متأسفانه امروز، وضعیت اعتصابها نشان می دهد که همه تصمیمات دولت با زور پیش می رود، نبود گفتگوی اجتماعی در یک دموکراسی مدرن به وضعیتی که شاهدش هستیم می انجامد.»